Posts Tagged ‘hoarding’

Hierbij een update over de ‘doorstart’ van het televisieprogramma ‘Mijn leven in puin’ . RTL heeft Blue Circle gevraagd om vijf extra afleveringen te maken. Daarop is inmiddels ja gezegd en de eerste van de nieuwe serie is al weer gedraaid. Ik (Manita Overweg) blijf ook daarin de Organizer die de kandidaat begeleidt op het vlak van zijn spullen en het proces en de mensen aanstuurt zodat we ook een goed eindresultaat hebben (veilig en leefbaar!).

Tot medio maart maken we de laatste 4 uitzendingen. ‘Mijn leven in puin’ zal dus naar alle waarschijnlijkheid elf keer te zien zijn op de dinsdagavond bij RTL 4 om 20.30 uur. Op uitzending gemist kun je de vijf afleveringen die al uitgezonden zijn tegen betaling van 0,99 eurocent gedurende 24 uur bekijken. Ik zal tzt als ik dat technisch rond krijg wat fragmenten van ‘mijn leven in puin’ op deze site www.utime.nl laten zien. Onderstaand in een blog van me rondom het fragment in Nieuwsuur over verzameldrang (hoarding) leg ik uit waarom ik mijn eigen bijdrage aan het programma als belangrijk en dankbaar ervaar. (even naar beneden scrollen!)

Ik krijg overigens gelukkig! heel veel positieve reacties van kijkers en een enkel kritisch geluid dat ik graag pareer. Het allerbelangrijkste is het voor me dat ik mee mag helpen de kandidaten een nieuwe start te gunnen en dat hun intimi na hun jarenlange strijd zich deze keer echt constructief en zij-aan-zij inzetten voor hun dierbare! Dat we dit allemaal doen met een passie, inzet en betrokkenheid die ervoor zorgt dat we letterlijk en figuurlijk bergen kunnen verzetten! Dat het ook een feest der herkenning is en het onderwerp uit de taboesfeer haalt, op de maatschappelijke agenda plaatst, is mooi meegenomen. Maar als de kandidaat en zijn hulptroepen zo dankbaar zijn, dan is dat het allermooiste!

Als je zoveel spullen hebt dat je niet meer kunt lopen, als je overal stapels, dozen, tassen, verpakkingen etc. hebt, dan kun je je amper bewegen. Je hebt geen werkruimte. Opruimen is niet te doen. Mentaal niet: je bent lamgeslagen, alles verlamt je. Emotioneel niet: ‘het lukt toch niet’; Het is immers een en al berg waar je tegenop ziet. En fysiek kun je geen kant op: Niet alleen heb je voor jezelf geen ruimte, om iets te bekijken, uit te zoeken, categorieën te maken. Je kunt ook nergens naar toe met je spullen: Alle kasten zijn vol. Dat maakt ook niet meer zo veel uit: je kunt er toch niet meer bij, want de kasten zijn geblokkeerd door alles wat ervoor staat. De deurkasten kunnen daardoor niet open. En als je dus begint met ‘opruimen’, dan is het eerste dat je vastpakt al iets waarvan je je onmiddellijk afvraagt waar het dan naar toe moet, naar toe zou kunnen überhaupt…..
Dus geloof me: Heb jij teveel om je heen? Neem het jezelf dan niet kwalijk dat je denkt dat je het niet (meer) kan. Opruimen kán ook niet: In het begin kun je alleen verplaatsen en weggooien. Doe het maar. Denk niet! Verstand op nul. Begin gewoon. Stukje bij beetje. Stapje voor stapje en als je dan eenmaal bent begonnen, dan gaat er wat ruimte komen. Echt waar. Hoe meer je weggooit, hoe meer ruimte er komt natuurlijk.
Geloof me: Het is niet gek dat je je zo onmachtig voelt. Maar als je t het écht wil veranderen, dan moet je daar wel doorheen! Misschien hoef je het niet alleen te doen: als je te ‘vast’ zit of je te rot voelt, dan kun je altijd om hulp vragen en/of professionele ondersteuning inhuren!
S T E R K T E

Vrijdag had ik weer spullen klaarstaan. Ik had in mijn huis weer wat opgeruimd en bewaar de overtollige nog wel bruikbare spullen voor een echtpaar voor wie ik dat dan klaarzet. Als zij het niet willen, breng ik het hier naar de kringloopwinkel de Pelgrimshoeve. Omdat zij het meestal wel meenemen hoeft dat eigenlijk nooit. Nu stond ik door een samenloop van omstandigheden mee te kijken hoe ze overlegden wat ze wel of niet wilden aannemen. En pas op dat moment begreep ik weer iets. In hun geval was zij het die alles wilde accepteren. Hij stak er ten opzichte van sommige dingen die het meest waardeloos waren een stokje voor. Ze waren dan even in een discussie verwikkeld, maar leken er goed uit te komen. Toen ik met hem meeliep om wat spullen in zijn auto te doen gaf hij aan dat zij inderdaad alles wel wilde hebben -ook omdat ze altijd wel iemand wist aan wie ze het kon geven-, maar dat hij een hekel had aan troep. En toen viel het kwartje: Hoe vaak ik bij hoarders, de overmatige verzamelaars, de verzamelzuchtigen, niet meemaak dat ze veel hebben ‘gekregen’. Natuurlijk, mensen weten vaak feilloos wie hun afgedankte spullen wil hebben. En mensen geven liever iets weg dan dat ze het weggooien. Het is ook makkelijk: je hoeft niet zelf voor het afvoeren zorg te dragen en het idee dat je de ander er een plezier mee doet geeft een goed gevoel…..
MAAR je biedt een alcoholist toch ook geen drankje aan!!!
Ik ga zelf ook aan de slag met dit nieuwe inzicht en vraag ook aan jou: Als je weet dat iemand (al te) veel spullen in zijn of haar huis heeft, breng diegene dan niet in de verleiding om van jou spullen aan te nemen: Bied niets aan! Vraag het niet. Laat het niet zien. Vertel niet dat je iets niet meer nodig hebt of niet meer wil. Zorg dat je er een andere bestemming voor vindt, maar zadel degene er niet mee op die er ook strakjes niet of heel moeilijk weer van af komt: Want iets je huis binnenhalen is makkelijk (zeker als je een natuurlijke verzamelbehoefte hebt), maar er weer afkomen is een heel ander verhaal!
Kortom: geef hoarders geen spullen!!!!

Theo, de kandidaat in de vierde uitzending van ‘Mijn leven in puin’ geeft feilloos aan hoe het zover heeft kunnen komen: juist door zijn perfectionisme strandden al zijn pogingen om huis te houden en de stapels eruit te krijgen… Theo toonde zich een dankbare kandidaat in allerlei opzichten. Ik vond het heerlijk om hem te begeleiden en ben trots op alle output: zowel in zijn huis als in zijn leven. Ik heb ook genoten van het zien van deze uitzending!

Stephano heeft met veel belangstelling en herkenning naar de eerste twee uitzendingen gekeken. Hij heeft, gelukkig, ook genoten van de aflevering waarin hij zelf prima don was. En ik ook :)

Als je de aflevering gemist hebt, klik op de link om ‘m alsnog te bekijken (tegen betaling van 99 cent aan RTL4). Ik hoor graag wat je ervan vindt!

Derde uitzending: Mijn leven in puin (31-01-2012)

De website van René uit Rotterdam is:  http://x-raycollectibles.nl/ Klik op ‘lees meer’ hieronder en dan werken de linken!

Als je de uitzending gemist hebt of je wil m nog n keer zien: Na betaling van 99 cent aan RTL kun je via deze link gedurende 24 uur kijken.   http://vizoo.nl/rtl4/mijn-leven-in-puin/31051.html

Als je me wil laten weten wat je vond van de uitzending: GRAAG! Ik nodig je uit om je reactie te plaatsen: klik dan op ‘reageer’ en voeg m toe onder dit bericht: Bij voorbaat dank voor je feedback!

Met Piet in fragment in 1e uitzending ‘Mijn leven in puin’. Helaas is het op dit moment niet mogelijk om het fragment kosteloos nog eens te zien: na betaling van 99 cent kun je de hele uitzending gedurende 24 uur bekijken.

http://www.rtl.nl/xl/#/u/9ac7b7d9-2ebe-4a2f-953e-1fcd2dc32a56

tv-dagen

Met bijzonder veel plezier heb ik Piet begeleid in zijn traject van loslaten. Dit fragment laat zien hoe zijn slaapkamer was toen we kwamen. We zijn erin geslaagd met zijn allen, Piet, Yvonne, hun kinderen, familie en vrienden, Jack de Haan en zijn mannen (en mooie sterke vrouwen) van Classica Ontruiming, de fijne lui van de Blue Circle-tv-crew, het elftal van Dennis en zelfs een vriend van hem uit België om de klus beneden (inclusief de hele tuin) te klaren.

natraject

Piet staat nu voor de uitdaging om ook zijn slaapkamer dozenvrij te krijgen. Onderschat niet hoeveel het vergt als je brein járen gewend is aan verzamelen en steeds tegen je zegt “ik wil dat hebben, hebben, hebben’” en hoe lastig het dan is om ruimte te maken door weg te gooien. In de ‘nazorg’ motiveer ik Piet dan ook door hem steeds voor te houden in ieder geval elke dag wat weg te gooien, zodat zijn brein hieraan gewend raakt en het na heel veel keer steeds ietsjes makkelijker wordt. Hopelijk merkt hij dat hij ook zonder alle spullen kan, hoe heerlijk het is om ruimte te hebben en hoe vrij je je kunt voelen als je niet veel teveel projecten (for a lifetime: voor één leven)  moet doen: Hoe creatief je ook weer wordt als je niet teveel op je schouders hebt en de ruimte hebt om iets uit te voeren en de spullen kunt vinden die je daarvoor nodig hebt. Hoeveel bergen je kunt verzetten als je niet dag in dag uit met je spullen hoeft bezig te zijn…. Inderdaad: hoe minder je hebt, hoe minder je hoeft! Omdat deze zegswijze Piet zo aansprak staat die nu bij hem midden in de woonkamer: Ik hoop dat Piet de winst van de ruimte (en de tijd!!) zo gaat voelen dat die het ook op termijn blijft winnen van zijn verzamelbehoefte.

De allerbelangrijkste regel

is dat het veilig is in mijn huis:

Hierop maak ik geen uitzonderingen: dus geen spullen op de trap, geen spullen zo dat ze op mijn hoofd kunnen vallen ( van boven van de kast, als ik dat of iets anders wil pakken), geen stapels die om kunnen vallen, geen dingen te dicht bij de kachel of open haard (en zeker geen papier!), geen spullen (eten) waardoor ik ongedierte krijg of kleine beestjes of wat ook, niet zoveel spullen dat ik erover struikel of dat ik niet meer kan schoonmaken (en dat ik een gezondheidsrisico loop door kattenpies of muizenkeutels ergens onder een verwarming waar ik niet meer bij kan), geen (gevaarlijke) reinigingsmiddelen of scherpe voorwerpen waar kinderen bij kunnen enz enz

de regel

Ik bewaar de spullen daar waar ik ze gebruik en bij elkaar.

Hoe vaker ik iets gebruik, hoe toegankelijker de bewaarplek moet zijn.

de regel
Ik zorg dat wat ik heb (en houd) in mijn huis MAKKELIJK past:
•    tijdschriften in mijn lectuurbak
•    sokken in mijn sokkenla
•    boeken in de boekenkast
•    kleding in de kledingkast etc
•    servies etc in de keuken

de regel
Ik zorg dat het niet uitpuilt, zorg dat er niets dweilt…..
IK ZORG DAT IK HET MAKKELIJK KAN VINDEN ÉN PAKKEN ALS IK HET NODIG HEB en dat ik het makkelijk kan opruimen als ik het niet meer gebruik.

Op het eind van de dag kan ik best mijn kleding neergooien op een stoel in mijn slaapkamer, maar
de regel
ik ruim MINSTENS een keer per week mijn kleding op, mijn kamer en mijn hele huis….

Dit geldt dus ook voor de inkomende post: Ik hoef niet altijd alles direct op te ruimen, maar ik houd het bij en doe op zijn minst een keer per week een administratief opruim- en betaalrondje: dat scheelt een hoop gezoek, boetes en puinhoop!

de regel
Als ik een nieuw matras koop, dan vervang ik mijn oude matras:

voorwaarden voor uitzondering:
ik mag het oude matras alléén houden:
-1- als het binnen twee jaar een keer voor logees wordt gebruikt én
-2- als ik het ergens kwijt kan zonder dat het in de weg ligt (dat het een kastdeurtje blokkeert, dat ik er overheen moet stappen en/of dat het een ruimte ontsiert.)

Als ik voedsel koop, dan eet ik het op tijd. Ik heb van alles hooguit één op  voorraad: Als degene die ik gebruik op is, dan koop ik eventueel een nieuwe voor in de voorraad.

Kleding gooi ik weg als ik het twee jaar niet aan heb gehad. Ik koop alleen kleding als ik me thuis heb gerealiseerd dat ik iets nodig heb en het heel specifiek ga aanschaffen: Ik doe géén impulsaankopen en laat me niet verleiden door aanbiedingen!

Als ik de fout in ga, ik koop teveel, ik laat (weer) een puinhoop ontstaan, ik kan iets écht nog niet weggooien (terwijl ik weet dat dat zou ‘moeten’), dan ben ik mild voor mezelf. Ik besef dat ik een nieuwe weg ben ingeslagen en dat het tijd kost om mezelf andere gewoonten en gedragingen aan te leren. Ik geef niet op en blijf zien welk pad ik al heb afgelegd. Datgene waar ik nu nog geen afstand van kan doen, dat haal ik wel al uit de omgeving waar het zich bevond: ik doe het (alvast) in een vuilniszak of in een (bananen-)doos en zet het alvast ergens anders neer. Ik geef mezelf de tijd om aan het idee te wennen dat het weg gaat en ik ga het verstrijken van de tijd gebruiken om te voelen of het echt zo belangrijk voor me is. Het is al geweldig van mezelf dat ik het al wegzet en dat ik er een specifieke termijn aan verbind: bijv één maand. Na die maand zal ik opnieuw kijken en voelen of ik het dan wel al kan wegdoen. Het zou geweldig zijn als het nu al zou kunnen, maar ik praat mezelf niet naar beneden als ik er wat meer tijd voor nodig heb.

Morgen is er weer een dag. Ik blijf geloven in mezelf en focus erop dat ik het in grote lijnen goed doe. Ik houd vol en gun mezelf de ruimte!

HOE MINDER SPULLEN, HOE MEER RUIMTE VOOR MIJ
en mijn hobby’s
en mijn vrienden
voor wat ik echt wil in mijn leven!

http://nos.nl/l/tcm:5-1150313/

Dit stukje van nieuwsuur laat zien dat verzameldwang een onderschatte aandoening is. Mevrouw Reigersbergen vertelt eerlijk dat ze eigenlijk geen afstand kan doen van haar spulletjes. Ze koestert ze echt en maakt plannen waarvan ze zelf ook wel weet dat het niet helemaal reëel is. Ze deelt haar worsteling en bij  mij dwingt dat veel respect af!  Zo ook Ellen, die vertelt over haar moeder. Haar moeder woont in een onbewoonbaar huis, betaalt (te veel) geld aan opslag, waarin ook zoveel dozen etc staan dat het niet werkbaar is en kan en wil niemand meer toelaten in haar woning. Ellen laat weten hoe dat alles haar, en dan ook nog eens alle mislukte pogingen om haar moeder te helpen, verschrikkelijk frustreert. José Beers, sociaal verpleegkundige bij de GGZ, vertelt ook dat een ‘problematie-verzamelaar’ zoals zij dat noemt er geen plezier en geen orde meer in heeft. Danielle Cath, psychiater bij het Academische Angstcentrum Altrecht Cura, zegt onder andere dat het schadelijk is om een huis van een hoarder leeg te halen. Dat onderstreep ik volledig: je kunt niet zomaar voor de ander alle spullen weggooien. Dat heeft geen zin en werkt alleen maar averechts. Dat zou je trouwens zelf ook niet leuk vinden (en dat is dan nog maar mild uitgedrukt!).

In ‘mijn leven in puin’ doen we het wél heel snel: daarin schuilt ook een deel van de kracht: we hebben veel mankracht en middelen om het voor elkaar te krijgen. Barbara Nanninga (Psychologe) en ik begeleiden degene die afstand doet van zijn spullen. Zowel tijdens de dagen dat we er zijn als daarna. We werken vanuit respect voor hem (even uitgaande van een mannelijke verzamelaar) en voor (zijn hechting aan) zijn spullen. We leren hem om anders te denken en dus te voelen: we nemen hem mee in de overtuiging dat hij de ruimte waard is, dat hij alleen iets kan met spullen als hij er de ruimte voor heeft, dat hij dan kan doen wat hij wil, mensen kan ontvangen, ideeën kan uitvoeren, hobby’s kan invullen, talenten kan gebruiken, dat hij heel waardevol is (ook zonder spullen), dat hij heel veel niet nodig heeft. Natuurlijk vindt er veel exposure (blootstelling aan dat wat eng is) plaats en confronteren we hem met ireëele gedachten: een mens gaat geen 1000 kranten lezen als die al 20 jaar ongelezen zijn en inmiddels vertrapt of beschimmeld…., een mens kán niet 1000n projecten doen: Zoveel spullen zoveel projecten: want bij elk ding heeft een hoarder een verhaal en meestal een plan. Hoarders zijn nl. heel veel super creatieve, innovatieve mensen. Maar teveel is niet goed: het kan niet allemaal om reden van tijdgebrek en veelal kan het ook niet omdat er geen ruimte is om het uit te voeren: Ze ‘moeten’ dus wat dromen loslaten:

Ik zeg tegen elke hoarder en chronische gedesorganiseerde: Kies, maak ruimte, vertrouw, denk (anders), gun jezelf plek om te zitten , te koken, te eten, te klussen, te schrijven, te slapen en te zijn!

Vandaag op de radio gehoord -weet even niet meer op welke zender, sorry - 

Jeremy zei: “Mensen zijn gemaakt om van te houden, spullen om te gebruiken. Vandaag de dag wordt   het teveel omgekeerd. Te vaak gebruiken mensen andere mensen en houden ze van hun spullen.”

Jeetje wat een wijsheid zomaar als cadeautje!

Jeremy een dik bedankje vanuit Zoetermeer voor deze woorden van bezinning:

Laten we met elkaar het kritisch vermogen vormen om deze trend te keren en zoveel mogelijk uit te dragen en te stimuleren dat we spullen (hebben om te) gebruiken en van mensen houden!!!!!!!!!!