Als je met iemand omgaat die (teveel) verzamelt en als hij (voor het gemak: het kan natuurlijk ook een ‘zij’ zijn!) dan stapjes zet de goede kant op, stimuleer hem dan, waardeer het, enthousiasmeer hem, complimenteer hem, steun hem, help hem als daarom gevraagd wordt en heb vertrouwen, hoop en perspectief. Ga uit van het goede, focus op de winst en blijf positief en optimistisch.

Elke dag een klein stapje en hij kan bergen bedwingen.

Vier de vooruitgang!

En oh ja, ben JIJ degene die die stapjes zet: het geldt ook voor jou: wees trots op jezelf en geef jezelf maar een schouderklopje:

Vergelijken maakt ongemakkelijk dus blijf je verbinden met je eigen kracht, goede energie en blijf stapjes zetten.

In het Japans heet het steeds ‘in minieme mate verbeteren’  kaizen en veel kleine stapjes zijn veelal effectiever, efficiënter en bestendiger dan één hele grote!!!!

Als je hierop wil reageren, graag: ik sta graag open voor alle reacties!

Even iets heel anders dan verzamelzucht van spullen…

Twintig jaar geleden at ik elke dag minstens één sinaasappel per dag, at ik de hele dag kauwgum en poetste ik drie keer per dag heel routinematig mijn tandjes. Totdat ik een bezoek bracht aan de mondhygiëniste. Zij zei dat het zuur van citrusvruchten mijn tanden aantasten, de kauwgum een slijtageslag teweeg bracht en ze zo kon zien hoe ik poetste want door de volgorde kregen alleen de eerste gepoetste tanden de volle laag van de tandpasta en dat zag ze terug in mijn gebit.

Toen hing ik de routine aan de wilgen en ben ik gaan matigen in sinaasappels en gom.

Nu had ik al máánden (bijna jaren) energietekort, soms sleepless legs ‘s-nachts en enórme haaruitval. Hier kreeg ik stress van, want ik zag mezelf al kaal worden…. Bloedonderzoek wees uit dat ik een te laag ferritinegehalte had (= ijzervoorraad). Ik zal jullie de ziektegeschiedenis besparen (niet leuk) maar de internist kon mij niet helpen, de ijzerpillen van de huisarts waren afschuwelijk, en zo waren er nog meer doodlopende paden…. En na bijna twee jaar bleek de oplossing zo simpel: Vanwege de opnames van #mijnleveninpuin kwam ik erachter dat mijn buitensporige dropconsumptie (harde, zoete muntdrop) de boosdoener is geweest.

Nu eet ik geen drop meer -moeilijk!-, maar er valt geen haar meer (teveel) uit, er breekt er geen een meer af en ik voel geen (over-)belaste beenspieren en andere onverklaarbare moeheid. Mijn buikklachten die ik kon minderen door een kruik op mijn buik waren acht jaar geleden verdwenen als sneeuw voor de zon toen ik geen koffie met melk meer dronk. Een kennis van me kwam er op zn 50^e achter dat zijn migraine altijd veroorzaakt is geweest door chocola. Dussss als je ergens fysiek teveel last van heb: ga eens na waar je (te)veel van eet en waar je (te)veel van drinkt… Laat dat eens een tijdje (een maand) en kijk eens wat het doet: Wie weet kosten die multivitaminen je meer dan ze opleveren of krijg jij wel altijd jeuk van tomaten? Probeer en leer dus! Baat het niet dan schaadt het niet! Je kunt zelf meer dan je denkt! Just do it! Succes!!!

Mensen vragen mij vaak hoe de kandidaten van MijnleveninPuin t zo ver hebben kunnen laten komen. Ik heb al vaker geschreven (zie daarover andere blogs van me) dat heel veel spullen iemand als het ware verlammen. Daarnaast geloof ik dat er nog iets anders aan de hand is.
Uit onderzoek is bekend dat mensen die in een schone omgeving zijn hun afval in het algemeen netjes in de vuilnisbak gooien. Mensen in een straat met troep op de grond gooien hun zooi daar ook bij.
Volgens mij is er iets vergelijkbaars aan de hand in een huis. Vraag je maar eens af of het zo ook werkt in jouw huis: Is het opgeruimd en heb je iets in je handen dat je niet meer nodig hebt, dan zul je het gewoonlijk ook opbergen op de vaste plek die het heeft. Is je huis (of je kamer) een zooitje en je hebt iets in je handen dat je niet meer nodig hebt, dan zul je het snel neergooien “voor als je gaat opruimen”. Maar het moment dat je gaat opruimen dat komt bij sommigen nooit of ze beginnen wel, maar dan lukt het niet meer… Die neiging om het neer te gooien of om het ook in een doos te doen of wat voor onpraktisch dan ook, die blijft bestaan. En het beter organiseren, het doel dat alles een vaste logische plek heeft, dat verdwijnt steeds meer uit beeld. Uiteindelijk is zo iemand dan ook gebaat bij hulp, veel hulp. En na de nieuwe start, is hij veelal in staat om het dan zelf bij te houden. Daarmee is zo’n opschoonsessie met de hulptroepen een dankbaar traject: Je hebt hem echt weer op weg geholpen! De berg is geslecht en er is weer ruimte, overzicht en perspectief!

Het begin is vaak het moeilijkst. Normaal is het zo dat als je ergens tegenop ziet, het vaak wel meevalt als je maar eenmaal begonnen bent. Het beginnen vergt dan wat kracht. Als je de weerstand overwint en de mentale of emotionele drempel over bent, dan´rolt´het wel.

Het begin van het opruimen, organiseren en organizen van een overvol huis vormt hierop wel een uitzondering:  Als je daarmee gaat beginnen, moet je ook eerst jezelf overwinnen. Zoals ik eerder al schreef, is het een heel natuurlijke menselijke reactie om als het ware verlamd te zijn en totaal apatisch en passief te blijven. Je kan niet goed beginnen. Je weet niet waar je moet beginnen. Je weet niet hoe je moet beginnen. Je hebt iets in je handen en dan? Het duurt dus echt wel een tijdje voordat het makkelijker wordt, voordat er een beetje ruimte komt, voordat je iets van resultaat begint te merken en te zien….

Dat betekent dat je dus niet moet denken: verstand op nul en doorgaan gewoon! Blijf maar doen. Fouten maken, mág, als je maar niet opgeeft. Stel jezelf een haalbaar KLEIN doel, een stukje tafelblad of één laatje, of neem je voor om een afgebakende tijd aan de slag te gaan en hou je daaraan. De andere dag weer en de dag daarna weer en zo verder. En uiteindelijk gaat het zijn vruchten afwerpen: ik beloof het ! Doe het en je zult het zelf merken: succes!!!

Als je een teveel aan spullen hebt in je huis en als je dan zo ver bent er wat aan te doen, dan ga je ruimen: Ruimen is heel veel weggooien -loslaten–, en de rest een plekje geven. Alle spullen trekken aan je voorbij en je vindt foto’s en andere herinneringen. En dan komt alles omhoog. Letterlijk en figuurlijk. Het proces is dan ook in alles heftig: het is fysiek hard werken, het is een mentaal gevecht en bij veel spullen komen een hoop emoties los.
Als ik je als Professional Organizer in dat traject mag begeleiden, dan laat ik je zien dat dat erbij hoort en hoe je het kunt ondergaan. Ik help je alles een plekje te geven: alle spullen die je wel bewaart en ook alle strijd en pijn. Angst zou je niet mogen verlammen: Ga er dwars doorheen en je zult zien dat je het kan. Vertrouw op je eigen kracht. Kom in beweging en begin!

“Don’t confuse having less with being less, having more with being more, or what you have with who you are.” Noah Benshea

Vertaald: verwar niet minder hebben met minder zijn (minder voorstellen), meer hebben met meer zijn (meer voorstellen) of wat je hebt met wat (wie) je bent. Spreuk van Noah Benshea

Hierbij een update over de ‘doorstart’ van het televisieprogramma ‘Mijn leven in puin’ . RTL heeft Blue Circle gevraagd om vijf extra afleveringen te maken. Daarop is inmiddels ja gezegd en de eerste van de nieuwe serie is al weer gedraaid. Ik (Manita Overweg) blijf ook daarin de Organizer die de kandidaat begeleidt op het vlak van zijn spullen en het proces en de mensen aanstuurt zodat we ook een goed eindresultaat hebben (veilig en leefbaar!).

Tot medio maart maken we de laatste 4 uitzendingen. ‘Mijn leven in puin’ zal dus naar alle waarschijnlijkheid elf keer te zien zijn op de dinsdagavond bij RTL 4 om 20.30 uur. Op uitzending gemist kun je de vijf afleveringen die al uitgezonden zijn tegen betaling van 0,99 eurocent gedurende 24 uur bekijken. Ik zal tzt als ik dat technisch rond krijg wat fragmenten van ‘mijn leven in puin’ op deze site www.utime.nl laten zien. Onderstaand in een blog van me rondom het fragment in Nieuwsuur over verzameldrang (hoarding) leg ik uit waarom ik mijn eigen bijdrage aan het programma als belangrijk en dankbaar ervaar. (even naar beneden scrollen!)

Ik krijg overigens gelukkig! heel veel positieve reacties van kijkers en een enkel kritisch geluid dat ik graag pareer. Het allerbelangrijkste is het voor me dat ik mee mag helpen de kandidaten een nieuwe start te gunnen en dat hun intimi na hun jarenlange strijd zich deze keer echt constructief en zij-aan-zij inzetten voor hun dierbare! Dat we dit allemaal doen met een passie, inzet en betrokkenheid die ervoor zorgt dat we letterlijk en figuurlijk bergen kunnen verzetten! Dat het ook een feest der herkenning is en het onderwerp uit de taboesfeer haalt, op de maatschappelijke agenda plaatst, is mooi meegenomen. En als de kandidaat en zijn hulptroepen heel dankbaar zijn, dan is dat het allermooiste!

Als je zoveel spullen hebt dat je niet meer kunt lopen, als je overal stapels, dozen, tassen, verpakkingen etc. hebt, dan kun je je amper bewegen. Je hebt geen werkruimte. Opruimen is niet te doen. Mentaal niet: je bent lamgeslagen, alles verlamt je. Emotioneel niet: ‘het lukt toch niet’; Het is immers een en al berg waar je tegenop ziet. En fysiek kun je geen kant op: Niet alleen heb je voor jezelf geen ruimte, om iets te bekijken, uit te zoeken, categorieën te maken. Je kunt ook nergens naar toe met je spullen: Alle kasten zijn vol. Dat maakt ook niet meer zo veel uit: je kunt er toch niet meer bij, want de kasten zijn geblokkeerd door alles wat ervoor staat. De deurkasten kunnen daardoor niet open. En als je dus begint met ‘opruimen’, dan is het eerste dat je vastpakt al iets waarvan je je onmiddellijk afvraagt waar het dan naar toe moet, naar toe zou kunnen überhaupt…..
Dus geloof me: Heb jij teveel om je heen? Neem het jezelf dan niet kwalijk dat je denkt dat je het niet (meer) kan. Opruimen kán ook niet: In het begin kun je alleen verplaatsen en weggooien. Doe het maar. Denk niet! Verstand op nul. Begin gewoon. Stukje bij beetje. Stapje voor stapje en als je dan eenmaal bent begonnen, dan gaat er wat ruimte komen. Echt waar. Hoe meer je weggooit, hoe meer ruimte er komt natuurlijk.
Geloof me: Het is niet gek dat je je zo onmachtig voelt. Maar als je t het écht wil veranderen, dan moet je daar wel doorheen! Misschien hoef je het niet alleen te doen: als je te ‘vast’ zit of je te rot voelt, dan kun je altijd om hulp vragen en/of professionele ondersteuning inhuren! Je mag mij als Professional Organizer natuurlijk ook altijd bellen!
S T E R K T E

Vrijdag had ik weer spullen klaarstaan. Ik had in mijn huis weer wat opgeruimd en bewaar de overtollige nog wel bruikbare spullen voor een echtpaar voor wie ik dat dan klaarzet. Als zij het niet willen, breng ik het hier naar de kringloopwinkel de Pelgrimshoeve. Omdat zij het meestal wel meenemen hoeft dat eigenlijk nooit. Nu stond ik door een samenloop van omstandigheden mee te kijken hoe ze overlegden wat ze wel of niet wilden aannemen. En pas op dat moment begreep ik weer iets. In hun geval was zij het die alles wilde accepteren. Hij stak er ten opzichte van sommige dingen die het meest waardeloos waren een stokje voor. Ze waren dan even in een discussie verwikkeld, maar leken er goed uit te komen. Toen ik met hem meeliep om wat spullen in zijn auto te doen gaf hij aan dat zij inderdaad alles wel wilde hebben -ook omdat ze altijd wel iemand wist aan wie ze het kon geven-, maar dat hij een hekel had aan troep. En toen viel het kwartje: Hoe vaak ik bij hoarders, de overmatige verzamelaars, de verzamelzuchtigen, niet meemaak dat ze veel hebben ‘gekregen’. Natuurlijk, mensen weten vaak feilloos wie hun afgedankte spullen wil hebben. En mensen geven liever iets weg dan dat ze het weggooien. Het is ook makkelijk: je hoeft niet zelf voor het afvoeren zorg te dragen en het idee dat je de ander er een plezier mee doet geeft een goed gevoel…..
MAAR je biedt iemand die gestopt is met drinken toch ook geen alcohol aan!!! Je moet de kat niet op het spek binden….
Ik ga zelf ook aan de slag met dit nieuwe inzicht en vraag ook aan jou: Als je weet dat iemand (al te) veel spullen in zijn of haar huis heeft, breng diegene dan niet in de verleiding om van jou spullen aan te nemen: Bied niets aan! Vraag het niet. Laat het niet zien. Vertel niet dat je iets niet meer nodig hebt of niet meer wil. Zorg dat je er een andere bestemming voor vindt, maar zadel degene er niet mee op die er ook strakjes niet of heel moeilijk weer van af komt: Want iets je huis binnenhalen is makkelijk (zeker als je een natuurlijke verzamelbehoefte hebt), maar er weer afkomen is een heel ander verhaal!
Kortom: geef hoarders geen spullen!!!!

Theo, de kandidaat in de vierde uitzending van ‘Mijn leven in puin’ geeft feilloos aan hoe het zover heeft kunnen komen: juist door zijn perfectionisme strandden al zijn pogingen om huis te houden en de stapels eruit te krijgen… Theo toonde zich een dankbare kandidaat in allerlei opzichten. Ik vond het heerlijk om hem te begeleiden en ben trots op alle output: zowel in zijn huis als in zijn leven. Ik heb ook genoten van het zien van deze uitzending!