home

uithuilen

27 september 2012

Manita en Menno

Járen geleden had ik vergaderd. En ik had me weer neergezet. Spontaan zonder vooraf steun te verwerven, gewoon recht uit het hart. En weer weerstand gegenereerd. Weer niet ‘gewonnen’.

Ach, ik hoef ook niet eens te overtuigen. Dat is niet mijn grootste kracht, als ik het maar benoem en blootleg: dan moet iedereen zelf maar conclusies trekken. Ter plekke gebeurt dat niet vaak. Achteraf betuigen mensen wel vaak hun steun. Dat is dan een beetje een druppel op de gloeiende plaat natuurlijk: het leed is al geleden en het verkeerde besluit genomen.

Nou goed, ik kwam thuis, het was laat en eenmaal in bed vertelde ik mijn liefste het hele verhaal. Heel verdrietig was ik. Huilend vroeg ik aan hem: “Maar Menno, waarom heb ik dat toch steeds? Waarom moet ik me toch altijd zo roeren?” En toen sprak hij zijn mooiste woorden ever uit tegen me. Woorden die ik altijd bij me zal blijven dragen. Woorden waarin ik zijn liefde, begrip, trots, onvoorwaardelijke steun en mededogen hoorde.

Hij zei: “Ach, Maniet, zulke mensen moeten er toch ook zijn!”

home